Tak rzekł haski trybunał.

Tym samym i tak już wyraźnie jednostronna i stronnicza proporcja skazanych przed nim weteranów wojny jugosławiańskiej stanie się jeszcze bardziej rażąca. Dowodzący srebrenickimi Bośniakami Naser Orić został w odwoławczej rozprawie uniewinniony z wszelkich stawianych mu zarzutów, jest to wyrok ostateczny, a poprzedni - skazujący Oricia na relatywnie niewysoką karę - anulowano.

Zadziwia przekazywane w mediach uzasadnienie. Sąd nie miał bowiem wątpliwości co do tego, że wobec Serbów zamieszkujących okolice Srebrenicy dopuszczano się zbrodni. Ale to wg sędziów nie wystarcza do przypisania winy Oriciowi - przywódcy grupy z Serbami walczącej… Zbrodnie były, zbrodniarzy nie ma.

Jeszcze dalej szły komentarze samych Bośniaków. Ich zdaniem różne “grzeszki” wobec Serbów to nie były zbrodnie, a “walka o życie”, działo się to przecież “w czasie wojny”.

Oczywiście te stwierdzenia są prawdziwe, w Jugosławii była krwawa wojna, w której walczono nawet o życie. Ale to samo czynili Serbowie ścigani przez haski trybunał - Miloszewicz, Karadzić, Mladić. I także oni są przez sporą część swojego narodu uważani za bohaterów, tak jak Orić.

Nie chcę być źle zrozumiany. Nie można wybielać zbrodni bałkańskich, obojętnie kto je popełniał, Serbowie, Bośniacy Holendrzy czy Amerykanie. Ale niestety w Hadze uznano, że nie jest to takie obojętne…

Wczorajszą burzę nad stadionem w Wiedniu transmitowano na cały świat, a na pewno na całą Europę. Nie zmieniła wyniku meczu, choć na pewno była efektowna.

Ale o innej wiedeńskiej burzy, już nie piłkarskiej, lecz politycznej - cicho. Dowiedzieć się można o niej jedynie z prasy austriackiej, 3 największe dzienniki - Kurier, Standard i die Presse poświęcają jej sporo miejsca. Z zagranicznych - jedynie wydawana w pobliskiej Bawarii Süddeutsche Zeitung. A sprawa jest niebagatelna, bo dotyczy całej UE.

Przywódcy współrządzącej Austrią partii socjaldemokratycznej (SPÖ), w tym kanclerz Gusenbauer, wydali oświadczenie, w którym zasugerowali możliwość (wręcz potrzebę) przeprowadzenia w Austrii referendum w sprawie traktatu lizbońskiego. W Austrii zapanowała konsternacja. Prounijna współrządząca chadecja (ÖVP) i zieloni oskarżyli socjaldemokratów o “jarmarczne” i “populistyczne” zachowanie. Centroprawicowy, wspierający ÖVP dziennik die Presse, postraszył nawet koalicją “czerwono-białą”, czyli SPÖ z FPÖ i BZÖ, czyli otwarcie eurosceptycznymi, kojarzonymi z tzw. skrajną prawicą (a niegdyś Jörgiem Haiderem).

Oczywiście to w dużym skrócie, ciekawych spraw krajowych odsyłam do artykułów w austriackiej prasie, ważny jest jednak tego kontekst europejski. Austria jest po Irlandii kolejnym krajem, który mógłby przeszkodzić zaplanowanej misternie przez brukselskie elity ratyfikacji traktatu lizbońskiego. Wbrew zapewnieniom unijnych przywódców, że “nic się nie stało” 2 tygodnie temu w Irlandii czy aroganckim wypowiedziom Valéry’ego Giscarda d’Estaing, że głosem obywateli Irlandii nie należy w ogóle się przejmować, stało się i to sporo. W krajach sceptycznie nastawionych do UE - a Austria jeśli wierzyć sondażom, na które powołują się socjaldemokraci ma najbardziej eurosceptyczne społeczeństwo w całej Wspólnocie - doszło do swego rodzaju przebudzenia. Przykład małej Irlandii, która potrafiła się przeciwstawić ogromnej machinie pokazał, że dalsza integracja nie jest wcale nową “dziejową koniecznością” i że wcale nie jest akceptowana przez Europejczyków.

Znamienne jest także, że na oświadczenie takie zdobyli się politycy lewicowi, socjaldemokratyczni. Choć można mieć zastrzeżenia do momentami rzeczywiście populistycznej retoryki (pełnej “zmian klimatu” i “bezpieczeństwa socjalnego”), nie sposób nie przyjąć takiego stanowiska z zadowoleniem. Pokazuje to, że oprócz rządu sąsiedniej Słowacji, także w innych krajach możliwe są nieszablonowe rządy lewicowe. W jednym ze wstępnych postów blogu napisałem, że nie wszyscy lewicowcy to koniecznie internacjonalistyczni maniacy. To się potwierdza. Choć swoje sympatie polityczne sytuuję raczej na drugim biegunie, to rozsądek w jakiejkolwiek formacji bardzo mnie cieszy.

Inna sprawa, czy rzeczywiście SPÖ jest dużo bardziej lewicowe od ÖVP (podobnie laubourzyści Browna/Blaira od torysów Camerona czy Fianna Fail od Fine Gael). Podział lewica-prawica być może odchodzi do przeszłości. W Polsce jak się wydaje już odszedł - gdyż ani PiS, ani PO nie są typowo prawicowe czy lewicowe. Taka sytuacja zamazanych podziałów każe spoglądać z uwagą na każde państwo, traktując je jako indywidualny przypadek - bez schematycznego myślenia.

Kolejnym krajem, którego władze wyraziły sceptyczny stosunek wobec dalszych prac nad traktatem lizbońskim były Czechy. Na Vaclava Klausa (skądinąd zadeklarowanego konserwatystę) zawsze można liczyć, o czym pewnie uważni czytelnicy mojego blogu dobrze wiedzą, więc stanowisko czeskie tylko wspominam.

Kilka dni temu wreszcie odbyło się referendum w sprawie traktatu lizbońskiego. Nieco mimo wszystko niespodziewany sukces przeciwników “reform” stał się faktem, Irlandczycy bezpieczną przewagą i przy dużej frekwencji odrzucili traktat. Czy był on korzystny dla samej Irlandii można dyskutować - choć waga ich głosu minimalnie się zwiększy, to nie utracą stałego komisarza, nie będą też brali udziału we wspólnych siłach zbrojnych, co pozwoli im zachować tradycyjną neutralność. Do tego dochodzą kwestie ekonomiczno-finansowe i tu nie rozwodząc się nadmiernie także należy przyznać rację przeciwnikom traktatu.

Przede wszystkim jednak traktat był niekorzystny dla Europy i dlatego bardzo dobrze, że został odrzucony. Niektórych cieszy już sama symbolika - jedyny kraj w którym unijna biurokracja zmuszona była zgodzić się na referendum i prztyczek w nos. Tak się starali, tak kombinowali jak nigdzie nie poddać tego pod głosowanie, żeby się nie powtórzyły wyniki z 2005 roku z Holandii i Francji - a tu mały kraj na rubieżach Europy i tak na to nie pozwolił.

Sprawę traktować trzeba bardziej poważnie. Zahamowano - przynajmniej na krótki okres - dalszą momentami szaleńczą intensyfikację integracji. Z drugiej strony, taki rezultat odsuwa w czasie dalsze poszerzenie wspólnoty, co dla wschodnich rubieży UE - a więc krajów słowiańskich, wcale nie musi być korzystne. Ale nie musi być też złe - zawsze należy sobie bowiem zadać pytanie, czy np. Ukraina lub Kosowo są gotowe do wejścia do UE. Zresztą nawet wejście w życie traktatu lizbońskiego rozszerzenia nie gwarantowało, jedynie umożliwiało w bliżej nieokreślonej przyszłości.

Konstytucję europejską w nowej formie należy więc chwilowo odstawić do lamusa, konstytucję ma za to Kosowo. Nie wczytywałem się w nią dokładnie, ale sądząc z informacji jakoby odpowiadała życzeniom Ahtisariego, nie należy się w tym tekście spodziewać ani nic dobrego, ani ciekawego.

Trwają oczywiście mistrzostwa Europy. Krajom słowiańskim idzie różnie - szczególnie przykra była wczorajsza porażka Czechów, eliminująca ich z turnieju. Teoretyczne szanse awasu ma jeszcze Polska, całkiem spore Rosja, a w ćwierćfinale od paru dni jest Chorwacja. Mistrzostwa pochłaniają sporo miejsca w świadomości europejskiej i niebiorąca w nich udziału Irlandia była jakby w cieniu. Dodatkowo przyczynił się do tego niespotykany w obecnych czasach zupełny brak sondaży exit-polls. A szkoda, bo mimo spektakularności piłkarskich rozgrywek, to właśnie irlandzkie referendum było najważniejszym dla naszej części Europy wydarzeniem w tym roku. Dlatego mistrzem Europy roku 2008 będzie naród irlandzki, niezależnie od tego, kto wygra w piłkę.

W niedzielę odbyły się wybory parlamentarne w najmniejszym państwie słowiańskim, zapomnianej nieco Macedonii. Macedonia była najmniejszą – obok Słowenii – republiką byłej Jugosławii, najmniej znaną, najmniej kojarzoną. Jedynie nazwa przypomina wielkie starożytne imperium Aleksandra Macedońskiego. Zamieszkała w większości przez ludność prawosławną, jednak nieuważającą się za Serbów, pozostawała na uboczu. Przy rozpadzie Jugosławii pokojowo się odłączyła i najdłużej pozostawała z dala od walk. Dziś jest w centrum wydarzeń.

Wybory wygrała centroprawicowa koalicja, z bogatymi tradycjami sięgającymi jeszcze walki z Portą. Bardziej jednak niż programy czy różnice z przegraną lewicową koalicją, istotne są reakcje świata na wybory. Oczywiście podczas wyborów doszło do incydentów. Kogoś pobito, co najmniej jedną osobę zastrzelono, gdzieniegdzie w charakterystyczny dla muzułmanów sposób „świętowano” wejście mniejszościowych partii albańskich do parlamentu wystrzałami. Trudno jednak powiedzieć, by wyniki samych wyborów zostały przez to wypaczone.

Ale jednak… Zaniepokojenie incydentami wyraziło szereg organizacji międzynarodowych, w tym UE. To zrozumiałe, nie ma się przecież z czego cieszyć. Jeśli już jest demokracja, to niech się to odbywa w cywilizowany sposób. Bardziej niepokojące są oświadczenia amerykańskie i albańskie, które to państwa domagają się unieważnienia wyborów w częściach kraju, gdzie doszło do incydentów. Przyczyny?

Oczywiście, nie można być naiwnym. Centroprawica rządziła już poprzednio, ale w jej ramach była też mniejszość albańska. Po ogłoszeniu niepodległości Kosowa zaczęła grupa ta zgłaszać kolejne żądania, których ostatecznym rezultatem byłaby bardzo szeroka autonomia, a w przyszłości być może nawet scenariusz kosowski. Macedończycy powiedzieli non possumus, co doprowadziło do wcześniejszych wyborów, które wygrała rządząca koalicja – ale już bez udziału Albańczyków. Jeśli będzie większość (to wisi na włosku, ale jest prawdopodobne) to oznacza oczywiście fiasko wygórowanych żądań albańskich.

Nie tylko finał obmyślono sobie po kosowsku, ale i środki. Stąd też agresywne akty przemocy – często (choć nie tylko) z albańskiej strony – bo w końcu przemoc popłaca, i można z listy organizacji uznawanych przez CIA za terrorystyczną zostać rządzącą siłą w nowym państwie. Jest też wsparcie USA.

Oczywiście bardzo to wszystko źle wróży Macedonii. Problem inspirujących się Kosowem Albańczyków (w znacznej części gościnnie przyjętych uchodźców z czasów konfliktu kosowskiego w 1999 r.) nie jest jedyny. Nazwa państwa jest pretekstem do niechęci Greków – którzy uważają ją za pretensję wobec ich prowincji Macedonii oraz zawłaszczanie dziedzictwa Macedonii starożytnej. Jest wreszcie problem kulturowej i politycznej bułgaryzacji, czyli zatracania odrębności przez Macedończyków i upodabniania się do większego i ekspansywnego sąsiada. Od wschodu Bułgaria, od południa Grecja, od północy i zachodu dwa państwa albańskie – jedynie na północy wąski pas łączy Macedonię i Serbię. Ale przecież obecnie Serbia sama jest zbyt osłabiona, by stanowić jakiekolwiek oparcie.

To wszystko skłania do zasadniczego pytania, czy nie tylko Macedonia zachowa integralność terytorialną, ale w ogóle czy przetrwa jako państwo. Taki ewentualny rozpad byłby kolejnym po Kosowie precedensem – tyle że jeszcze bardziej niebezpiecznym.

Dziś 22 kwietnia. W dawnym ustroju uroczyście obchodzono w tym dniu urodziny Lenina. Dziś urodziny Donalda Tuska (tak, tak, to też dziś :)) obchodzi się już skromniej, ogłoszono natomiast zamiast dnia Lenina Dzień Ziemi. Na przekór kolejnym głupim dniom zajmę się innym żywiołem – wodą – i słowiańskimi wyobrażeniami z nim związanymi.

Rusałką nazywamy bliżej nieokreśloną istotę żyjącą w wodzie, antropomorficzną, w przeciwieństwie jednak do syren, antropomorficzną w całości. Rusałki kiedy pojawiały się na lądzie przybierały postać pięknej kobiety, nie odróżniającej się zewnętrznie od kobiet ludzkich. Sporadycznie rusałki mogły żyć w trawach czy lasach, generalnie jednak żyły w wodzie.

Naturalnie Słowianie nie byli jedynymi, których głębia, niedostępność stojących wód poruszała. Szkoci w Loch Ness trzymają potwora, a po fińskich jeziorach pływają tajemnicze łabędzie. Rusałki wydają się być jednak pomysłem typowo słowiańskim, trudno bowiem w kulturze innych krajów odnaleźć takie zagęszczenie stworów wodnych. W tych znowu kulturach, gdzie to bardziej powszechne (Grecja) nie przybierały one kształtu rusałek. Z niesłowiańskiej kultury na myśl przychodzi mi jedynie „lady of the lake”, znana z legend arturiańskich, potem ujęta w poemat przez sir Waltera Scotta.

Geneza rusałek niknie w mroku słowiańskich pradziejów. Wydaje się, że były częścią ludowych wyobrażeń pogańskich, które jednak zachowały się do naszych czasów w bardzo okrojonej formie wskutek szybkiej chrystianizacji w X i XI wieku. Żadna fala neopogaństwa, czy to bunt Masława czy reakcja na Pomorzu na początku XII wieku (ostatnia na większą skalę), nie pozostawiły po sobie trwałych śladów kulturowych. Rusałki znikają ze sceny i trwają w zapomnieniu, w niepublikowanych i nieznanych ludowych wierzeniach, aż do początków wieku XIX.

Wiek XIX jest wielkim renesansem takich ludowych wyobrażeń, a jednocześnie wprowadza rusałki do kultury dziś powiedzielibyśmy „wysokiej”, do pełnowartościowej literatury. Wspomnieć należy powszechnie znane Polakom Goplanę i Świteziankę. Znamienne, że nie są określane jako rusałki, ale mają nazwy własne, pochodzące od geograficznych nazw jezior. Już bardziej bezimiennie występują w znanych i mniej znanych operach.

Pierwszą jest Undine Ernsta Teodora Amadeusa Hoffmana z 1814 roku (rusałka to po francusku ondine, a po niemiecku właśnie Undine). Może być pewnym zaskoczeniem, że pisząc o Słowianach nagle wspominam niemieckiego kompozytora. Ale to nie przypadek, ETA Hoffman, wielki teoretyk romantyzmu i kompozytor-hobbysta pewną część życia spędził na anektowanych przez Prusy terenach Polski – na Mazowszu i w Wielkopolsce. Niewykluczone, że Undine jest inaczej opisaną Goplaną.

Kolejną mało znana opera Rusałka Aleksandra Dargomyżskiego, kompozytora rosyjskiego zaliczanego do szkoły narodowej, a więc hołdującego ideałom słowianofilskim.

Bardziej znanym twórcą podejmującym ten temat był Mikołaj Rimski-Korsakow, przedstawiciel tzw. Potężnej Gromadki – grupy rosyjskich kompozytorów czerpiących wątki z ludowego-narodowego (w rosyjskim jest jedno słowo narod) folklorze. Rusałki pojawiają się już w Nocy majowej z 1880 r., ale na szczególną uwagę zasługuje najwspanialsza opera kompozytora, czyli Sadko z 1896 r., gdzie rusałka z Jeziora Pskowskiego także się pojawia.

Identyczny tytuł jak opera Dargomyżskiego nosi najbardziej chyba znane dzieło operowe Antonina Dvořáka (1900), oparta na baśni Erbena i Němcovej. Uczciwie jednak powiedzieć trzeba, że Dvořák znacznie lepiej radził sobie w muzyce orkiestrowej i kameralnej.

Jak widać tematyka rusałek pojawia się w operach kompozytorów słowiańskich, w dodatku tych zaliczanych do „szkół narodowych”, a więc tych, którzy chcieli widzieć swą sztukę jako wyraz narodowych uczuć, sztukę wyróżniającą się ze zdominowanej wtedy przez Niemców muzyki „ogólnoeuropejskiej”. Pokazuje to, jak bardzo słowiańskim tworem są rusałki. To element naszej kultury, szkoda, że o nim zapominamy, a do wód wrzucamy jakieś śmieci zwane „marzannami”. Dobrze, że tylko raz w roku i że nie w Dzień Ziemi.

Odpuściłem ostatnio trochę wydarzenia bieżące, a dzieje się sporo.

Przede wszystkim, wybory. Nie te dzisiejsze, włoskie (bardzo ciekawe, ale o nich pisał nie będę), ale zeszłotygodniowe – czarnogórskie wybory prezydenckie. Spodziewanym zwycięzcą został już w I turze Filip Vujanović z rządzącej socjaldemokratycznej partii DPS, będącej w prostej linii dziedziczką Komunistycznej Partii Jugosławii. Urodzony, co dość ciekawe w Belgradzie, Vujanović jest w polityce od 1993 roku, wcześniej (za komuny) był sędzią, potem uczestniczył w krajowym rządzie czarnogórskim, w promiloszewiczowskim gabinecie Djukanovicia. Gdy Djukanović został prezydentem Czarnogóry, Vujanovicia mianował premierem. Kiedy Miloszewicz został zmieciony przez przewrót pod wodzą Kosztunicy, oczywiście Djukanović i Vujanović szybko zmienili front na prozachodni.

Kolejne miejsca zajęli Andrija Mandić, reprezentujący mniejszość serbską, niezależny opozycjonista Nebojsza Medojević i Srdan Milić z konkurencyjnej partii “socjalistycznej” (choć to raczej lewica typu Ryszard Bugaj - bardziej konserwatywna obyczajowo i przychylna raczej centroprawicy niż komunistom). Wynik wyborów jest konsekwencją specyficznego systemu partyjnego w Czarnogórze, gdzie dominująca jest w zasadzie tylko DPS, dzięki przejęciu struktur, infrastruktury i środków partii komunistycznej. Serbowie, choć otrzymują relatywnie dużo głosów, to jednak są mniejszością i nigdy wyborów nie wygrają, a inne partie mają duży problem z przebiciem się ze względu na brak środków. Oczywiście dla zachodu taki system jest bardzo wygodny, osoby kiedyś ulegające komunistom, dziś chętnie ulegają Brukseli – nie tylko przecież w Czarnogórze.

Drugim ważnym wydarzeniem jest szczyt NATO w Bukareszcie, a zwłaszcza poruszana tam kwestia przyjęcia Ukrainy i Gruzji do Sojuszu. Za jest przede wszystkim USA i Polska, ale też np. Bułgaria. Przeciw, co dość interesujące – Niemcy i Francja. O ile brak zainteresowania tradycyjnie prorosyjskiej Francji jest w pełni zrozumiały, o tyle sprzeciw Niemiec wymaga słowa komentarza. Niemcy – czy to jako państwo pruskie czy jako Cesarstwo – w zasadzie zawsze od XVII wieku używały karty rusińskiej do straszenia Polski i Rosji. Najpierw posyłali agentów, by podburzać Kozaków, potem w XIX-wiecznym Wiedniu wymyślono zamiast tradycyjnych Rusinów, Ukraińców i szachowano nimi Polaków w Galicji. Wreszcie przyszedł pierwszy traktat brzeski 9 II 1918, kiedy to Austria i Niemcy Ukraińskiej Republice Ludowej oddały kosztem Polski nie tylko cały Wołyń, ale i Chełmszczyznę. Wreszcie przyszły czasy II wojny światowej i niesławna kolaboracja ukraińskich nacjonalistów z nazistami. Jeśli dziś tak tragiczny dla nas w skutkach sojusz niemiecko-ukraiński poszedł tak dalece w niepamięć, że Niemcy nie chcą widzieć Ukrainy w NATO, może nas to tylko cieszyć. Tym bardziej powinniśmy wykorzystać to dla umocnienia naszej tam pozycji.

Naturalnie trzeba to robić mądrze. Z przyjęciem Ukrainy do NATO nie ma się co spieszyć, zwłaszcza że sami Ukraińcy nie są do tego przygotowani. Po drugie, na grząskim (nie tylko geograficznie) terenie ukraińskim trzeba poruszać się wyjątkowo ostrożnie. To kraj bardzo podzielony, niestabilny i bez rozwiniętych instytucji. To także kraj pełen antypolskich resentymentów. Nie jest dobrą metodą robić jakieś spontaniczne akcje na rzecz konkretnego polityka jak 3 lata temu, lepiej skupić się na inteligentnej dyplomacji i starać się utrzymać dobre stosunki z wszystkimi stronami ukraińskiej sceny politycznej.

Odnotować też trzeba wizytę bułgarskiego prezydenta Gieorgija Pirvanova w Warszawie. Ostatnio niektórzy w Polsce mają pretensje do Bułgarii, że zaangażowała się w South Stream, ale z drugiej strony jaka byłaby alternatywa dla Bułgarii? Obecnie takich nie ma, a jedyne co możemy zrobić to zamiast psioczenia im taką alternatywę stworzyć. Ostatnio zajmując się nie zawsze mądrą polityką wschodnią, zaniedbano południową. Efektem jest strategiczny jak się wydaje sojusz rosyjsko-bułgarski. Teraz najgorszą rzeczą byłoby z tego powodu obrazić się na Bułgarię, z którą oprócz spraw gazowych wiele nas nie dzieli, a łączyć mogą choćby wspólne interesy w UE. Zwłaszcza że Bułgaria zachowuje się rozsądnie, nie popiera Rosji bezmyślnie we wszystkim, czego dowodem jest przychylenie się do polskiego i amerykańskiego stanowiska w sprawie ukraińskiej i gruzińskiej.

W duchu tak pojmowanej miłości społecznej arcybiskup Feliński głęboko angażował się w obronę wolności narodowej. Potrzeba tego i dzisiaj, kiedy różne siły - często kierujące się fałszywą ideologią wolności - starają się ten teren zagospodarować. Kiedy hałaśliwa propaganda liberalizmu, wolności bez prawdy i odpowiedzialności nasila się również w naszym kraju, pasterze Kościoła nie mogą nie głosić jednej i niezawodnej filozofii wolności, jaką jest prawda krzyża Chrystusowego. Taka filozofia wolności ta jest istotowo związana z dziejami naszego narodu. (18 sierpnia 2002 r.)

Jak kiedyś wąż na pustyni ocalał Izraelitów, tak teraz obraz z napisem: „Jezu, ufam Tobie” ocala ludzi słabej wiary. Przez ten obraz Bóg objawia swe wielkie miłosierdzie. Z niego Jezus spogląda na nas, a my możemy spojrzeć w Jego oczy. Skoro Bóg wybrał obraz, to znaczy, że chciał, byśmy udoskonalili nasze spojrzenie, by ono było pełne zawierzenia!
Żyjemy w świecie kryzysu wiary. Konsumpcja, liberalizm, materializm praktyczny odcięły wielu chrześcijan od źródła miłosierdzia Bożego. Wszystkim odciętym grozi śmierć wieczna. Trzeba więc, aby spojrzeli na obraz Miłosierdzia i w tym spojrzeniu zawarli swoje pragnienie ocalenia i wolę życia wiecznego. Kryzys zaufania jest głęboki, bo dotyka nie tylko naszego odniesienia do Boga, ale utrudnia również odniesienia wzajemne. (30 marca 2008 r.)

Te dwie wypowiedzi – Jana Pawła II i kardynała Dziwisza warto dziś przypomnieć. Są to bowiem słowa jak nigdy aktualne. Czym jest bowiem współczesny liberalizm? Co wiąże się obecnie z tą doktryną? W istocie chodzi tu nie o naiwną, optymistyczną filozofię szkockich ekonomistów z XVIII wieku, ale o akceptację permisywnego libertynizmu, z jakim mamy do czynienia na zachodzie. To były wypowiedzi o Polsce, ale problem jest w całej Europie. Widać doskonale, że Jan Paweł II i kardynał Dziwisz świetnie to dostrzegają. W kolejną rocznicę śmierci Papieża oddajmy im głos.

PS. Oczywiście wczorajszy wpis był żartem. Sport to sport i nie ma miejsca na polityczne układanki. Ale i tak wszyscy się przecież zorientowaliście.

Na razie w piłce.

Oczywiście to informacja nieoficjalna, ale bardzo by cieszyła. Na czym by to miało polegać? Np. na tym, że reprezentacje Polski i Chorwacji będą się wzajemnie wspierać. Na ostatni mecz w grupie umówią się na grę w rezerwach, mecz bez kartek, a skupią się na walce z Austrią i Niemcami. Tym samym szanse na eliminacje odwiecznych wrogów Słowiańszczyzny rosną. Oczywiście dochodzi też współpraca sztabów, wymiana informacji o przeciwnikach czy doświadczeń.

Z pewnością to Slaven Bilić – trener Chorwatów –  był autorem pomysłu. Jego zasługi dla słowiańskiego futbolu to już choćby wyeliminowanie Anglików – na korzyść Rosji. Miłym zaskoczeniem jest jednak skłonienie do pomysłu Holendra Beenhakkera. Czyżby Leo poczuł wreszcie ducha Słowiańszczyzny? Czy odpuści sobie lansowanie do kadry Rogera albo Aquafreski? Też nie należy tego wykluczać. Wiadomo przecież nieoficjalnie, że uczy się polskiego i już nieźle mówi, a na mistrzostwach chce wszystkich zaskoczyć piękną wymową.

Naturalnie warto przypomnieć, że w turnieju w Austrii i Szwajcarii oprócz wymienionych państw zagrają jeszcze Czesi. Czy na nich też rozciągnie się sojusz? Trudno to jednoznacznie ocenić. Czesi nie grają z nikim w grupie, a jeśli dojdzie do meczu, do będzie to faza pucharowa, więc ktoś na pewno odpadnie. Ale cóż szkodzi zagrać czysty mecz, żeby drużyna która awansuje miała potem większe szanse? Nic przecież nie traci się w ten sposób, najwyżej zbierze się nagrodę fair play. Ta nagroda zresztą zawsze powinna trafiać do Słowian, którzy we wczesnym średniowieczu mieli opinię ludów osiadłych, spokojnych i pokojowych, w przeciwieństwie do wojowniczych i ciągle wędrujących Germanów. Dlatego jestem przekonany, że wokół Karela Brücknera kręci się już jakiś wysłannik Bilicia.

I jeszcze Rosja, ale to już raczej pole do popisu dla Beenhakkera. Rosjan także trenuje Niderlandczyk – Guus Hiddink. Na pewno świetnie się dogadają. Któż by pomyślał jeszcze 2 lata temu, że słowiańskie sojusze będą rozwijać Holendrzy?

Ostatnio pisałem o Polsce, dziś o innych krajach.

Jak dotąd traktat przyjęło 6 państw na 27, w tym dwa słowiańskie. Słowenia była jednym z pierwszych państw, które to zrobiły, akurat dla niej traktat jest w znacznej mierze korzystny, bo to kraj bardzo mały, a siła takich w nicejskiej wersji traktatów była niewielka. Poza tym premier Słowenii to obiecywał jak już pisałem i po prostu dotrzymał zobowiązań. Podobnie zrobiła Bułgaria, która do przyjęcia traktatu zobowiązała się w traktacie akcesyjnym (co też jest paradoksem, bo gdy ta się zobowiązywała, “traktatem” był traktat konstytucyjny - w wersji odrzuconej w 2005 we Francji i Holandii). Sytuacje tych krajów są więc nieporównywalne z innymi.

Zostają więc z państw słowiańskich Polska, Czechy i Słowacja. Na Słowacji ratyfikacja jest blokowana przez opozycyjną prawicę, która albo ma zastrzeżenia merytoryczne (konserwatyści) albo wykorzystuje blokadę do wymuszenia na rządzie zaniechania reformy prawa prasowego (mniejszość węgierska, liberalni chadecy). Stanowisko meciarowców i nacjonalistów też nie wydaje mi się oczywiste, jedynie więc socjaldemokratyczni populiści premiera Fico są jednoznacznie za. Widać więc, że ratyfikacja nie jest tam wcale czymś oczywistym i nikt nie przejmuje się “wstydem w Europie”. To budujące, że taki mały kraj potrafi mieć własne zdanie. W Czechach większość sił politycznych jest za ratyfikacją, mimo zgłaszanych zastrzeżeń rząd Topolanka traktat zaakceptował, ale… postanowił go jednocześnie skierować do czeskiego TK. Przede wszystkim jednak, oba kraje się nie spieszą.

A w Polsce… Skierować traktat do TK może jedynie “wariat”, a nieratyfikowanie w prima aprilis tego dokumentu “uniemożliwi prezydentowi udział w szczycie NATO”. Niestety to co cytuję, to nie primaaprilisowe żarty, ale poziom debaty w Polsce.

Do NATO należą m.in. Islandia, Norwegia, Kanada, USA i Turcja. Nie są to kraje członkowskie UE, a jeden z nich tak naprawdę stanowi o sile sojuszu, kolejny jest 3. co do liczby ludności spośród państw NATO. Do Paktu należą też Czechy i Słowacja - i brak u nich ratyfikacji traktatu w niczym nie uniemożliwia im uczestnictwa w bukaresztańskim szczycie. Tam po prostu rozróżnia się organizacje do których należy państwo, w Polsce - chyba niekoniecznie.

Tym razem lotniska. Nie będzie wreszcie kontroli paszportowej! Można latać bez przeszkód! 

Naturalnie takie sformułowania bez problemu znajdziemy w prounijnej prasie. Na szczęście głównie polskiej, bo na zachodzie jednak nie maltretują swoich czytelników faktami bez znaczenia. Oczywiście nic nie słyszałem o zniesieniu imiennych biletów czy kontroli ze względów bezpieczeństwa, więc w praktyce nic się na lotniskach nie zmieni.

Oczywiście można mi zarzucić tym samym, że sam zajmuję się faktami bez znaczenia. To nie tak, bo w zasadzie chciałem napisać przy tej okazji o pewnej osobie, która chyba z Schengen cieszy się nie dość. O panu premierze. Nie jest to co prawda ani premier Słowenii, czyli teoretycznie najważniejsza persona w UE, ani premier Polski, ale premier innego kraju słowiańskiego - Czech.

Otóż Mirek Topolanek, z partii chwalonego już na tym blogu prezydenta Klausa, nazwał szykanami i faktycznym nieprzestrzeganiem porozumienia z Schengen ostatnie praktyki niemieckiej i austriackiej policji wprowadzone po rozszerzeniu strefy Schengen.

Trzeba bowiem wiedzieć, że Schengen to koniec kontroli na granicach, ale nie koniec służb granicznych, które dzięki “dobrodziejstwu” Schengen mogą nas kontrolować na terenie całych państw członkowskich. Widać z załączonego artykułu jakie ma to skutki dla swobody przemieszczania się po Unii Europejskiej. Oczywiście wcześniej mogła to też robić policja, ale teraz szansa na kontrolę jest jeszcze większa. 

Czy na pewno pokazanie facjaty na przejściu stanowiło aż tak duży problem?

Zwracam też uwagę na jeszcze jedno. Premier Czech nie bał się (ani nie wstydził) skomentować praktyki bądź co bądź wewnętrznych służb Niemiec i Austrii. Słusznie bowiem w Czechach uważa się, że walka o własne interesy nie jest powodem do wstydu i wcale nie pogarsza pozycji kraju w UE. A problem dotyczy też polskich kierowców - niestety nasze władze wybierają milczenie…