Teodycea

Blog nie był odnawiany od listopada, a jako że wpis listopadowy był raczej refleksyjny niż bieżący, praktycznie od września.

W międzyczasie sporo się wydarzyło. Sarkozy był przewodniczącym Rady UE. Obama został prezydentem USA. Czechy objęły przewodnictwo Unii. Słowacja przyjęła euro. Rosja i Ukraina znowu pokłóciły się o gaz. Świat zorientował się, że jest kryzys gospodarczy (w Polsce w odpowiednich radiostacjach można było usłyszeć to już od lipca 2007…). I wiele, wiele innych, które mi teraz nie przychodzą do głowy, a które jakoś dotyczą naszych państw słowiańskich.

Wszystko trzeba będzie skomentować, zaczniemy od tego co najdalej - czyli chyba pan Obama, zwłaszcza że w najbliższych dniach będziemy świadkami jakiejś pseudo-bizantyjskiej szopki. We wpisie dotyczącym wojny gruzińsko-osetyjskiej zasugerowałem, że stosowanie brudnych chwytów w czasie kampanii wyborczej może się źle skończyć. No i się dla Republikanów skończyło, tak samo jak brudną kampanią w 2005 Tusk wyeliminował jednego przeciwnika, ale z kolejnym przegrał (i to samo zrobił Kaczyński w 2007…). Ale o polskim bagienku miałem nie pisać.

Wracamy więc na bagienko amerykańskie. Kim jest pan Obama? Genialnym prawnikiem? Charyzmatycznym liderem? Mistrzem pustosłowia? Kolesiem terrorystów? Nie wiem. W ogóle o nim nic pewnego nie wiadomo, a liczne fakty nie układają się w spójny obraz. Nie wiadomo nawet czy ma porządne obywatelstwo amerykańskie. Wiadomo też, że ma w większości kwestii poglądy (przynajmniej jak na USA) wściekle lewicowe. Pierwszym, radykalnym przykładem może być FOCA. Nic dobrego to Ameryce nie wróży.

Czy mamy jednak napisać, że to “koniec cywilizacji białego człowieka”? Nie, bo Obama jest w takim samym stopniu białym, co Murzynem. Więc zamiast odwołać się do Kiplinga (którego jak się okazało przy okazji sprawy posła Górskiego nikt nie kojarzy…), sięgnijmy raczej do mistrzów europejskiej myśli politycznej – św. Augustyna i Josepha de Maistre’a. Na trudne czasy nie ma nic lepszego niż lektura klasyków.

“Państwo Boże” św. Augustyna jest reakcją na zniszczenie przez Wandalów Rzymu. Biskup Hippony nie ma wątpliwości, że to bicz Boży za grzechy i ogólny rozkład moralny późnego, schyłkowego Rzymu. Co do takiego samego charakteru rewolucji francuskiej – będącej karą za dengrengoladę moralną schyłkowego królestwa – nie ma złudzeń Joseph de Maistre.

Dziś znów mamy epokę schyłkową. Znów mamy moralny rozkład. Dość powiedzieć, że w USA wykonuje się dużo więcej aborcji niż w tej “zlewaczałej” Europie, nawet w takich krajach jak Holandia czy Francja. I znów mamy obalenie jakiegoś mitu – kiedyś to był spokój wieczego miasta, potem monarchizm i legitymizm, dziś biała Ameryka. Zawsze spadał jednak dopust Boży. Nie ma bowiem władzy, która by nie pochodziła od Boga, jak słusznie zauważa św. Paweł. Nawet jeśli władza posługuje się tłumem, który za nowego boga wybrał produkt marketingowy. Amerykę czekają ciężkie czasy, ale widać tak miało być. Na tym polega właśnie teodycea.

Co to oznacza dla nas? Niekoniecznie coś złego. Poza Czechami, inne państwa regionu nie przejawiały i tak nadmiernej chęci współpracy z administracją Busha, a ona sama kompromitowała się np. poparciem niepodległości Kosowa. W takiej sytuacji względny izolacjonizm USA uchroni nasze rządy przed robieniem przykrości i zniechęcaniem tego państwa. Być może kiedy inny styl powróci do Białego Domu, nie będą dzięki temu rozczarowani polityką jaka mogłaby być teraz. Ale to także nowe wyzwania. Nie będzie już wystarczało zadzwonić o pomoc do Waszyngtonu, trzeba będzie samemu dbać o swoje sprawy. Najlepiej robić to wspólnie, a czeska prezydencja stwarzać może do tego świetne warunki. O tym już niedługo.